عادت       

 بس که عمریست من عادت به جفایت کردم  

 هر چی را لطف نمودی تو رعایت کردم                              

 تو سفر کردی و من نقش قدم های تو را

سجده  بنمودم  و از  دور  نگا یت  کردم                             

گر لبت جام می و روی تورا ماه گفتم

آن چی در چشم من افتاد روایت کردم                               

دل زمن بُردی و من با دل سودازده ام  

جان  بی ارزش  خودرا  بفدایت  کردم                           

دیگر احساس به بیگانگی از من نکند

ازسگ کوی تو از بس که حمایت کردم                               

نه من آن ام که کنم شکوه ز توتا به ابد 

از  جفای  تو  فقط  با  تو  حکایت  کردم                         

شعر تسکین دل است و طرب آرد بوجود

 زین سبب وصف رُخ و قد رسایت کردم                         

من {حبیب}تو ام و باش حبیب ام شب وصل

من  که  یک  عمر  توقع  به  وفایت  کردم                       

شعر : از حبیب یوسفی  

http://www.afghanpoem.com