تو گر چو ماه        

تو گرچوماه برآیی  به روی بام ات باز

تمام  هستی  خودرا  کنم به نام ات باز                          

اگرچه  آمدنت  کمتر از قیامت  نیست

خدا  کند   که  بیایی  شود  قیامت  باز                         

مریض عشق تورا چوان علاج دیدار است 

بیا   که   از  تو  بیابم  بُتا   سلامت  باز                     

سخن  بگو  که  به تن، جان رفته باز آید

زلطف معجزه  فرما  تو  از کلام ات باز                       

من از خوشی سر و تن را کنم  فدای سرت

اگر  بمن  بفرستی شبی   پیام ات  باز                       

ز دور خنده کنان دیدمت به من دیدی

شدم  به  نیم نگاه تو من غلامت باز                       

به هیچ کس بجز از تو نمیدهم دل را

که تا تو شوخ نسازی مرا ملامت باز                     

حبیب باز شد عاشق بروی نیکویت

هوا خواه رُخ و قد خوش خرام ات باز                 

شعر از : حبیب یوسفی

http://www.afghanpoem.com