ای عشق

 ای دل تو کجا بردی ؟فرجام سفر ما را

دادی تو بدست خویش در دام خطر مارا                  

آن یار پری رو را ،وان مهوش دلجو را

آورده  تبا  کردی  با  نیم  نظر  مارا                  

شب ها همه بیداری روزها همه تکراری

زین عشق و گرفتاری آخر چی؟ ثمر ما را             

گمنام جهان بودم ،یک گوشه نهان بودم

پیدا  بنمودی  تو  یک  بار دیگر  ما را                

گاهی بقدش مایل گاهی ز غم اش بسمل

 تا که چی شود حاصل زین دیده تر ما را                 

من مست و خراب او   در رنج عزاب او

از  اوست  که  میآید  در سینه شرر مارا               

رویش چو طلوع صبح ، چون شام سیاه مویش

حاصل چی بود؟ ای دل زین شام و سحر مارا

زیبایی انسان ها عشق است حبیب ورنه

این  عمر  زبون باشد  چون تلخی زهر مارا       

شعر از : حبیب یوسفی   

http://www.afghanpoem.com