از بحر عشق

از بحر عشق هرکی  به پیمانه میبرد

مارا  خمار  یار  به  میخانه   میبرد                      

شوخ که با نگاه زمن دل ربود و رفت

 آرامش  ام  به   خنده  مستانه  میبرد                      

چون میوزد نسیم بر آن موی مُشک فام

دل را به  قید  زُلف چو زولانه میبرد                   

آیینه  از  صداقت  خود  شد   حریم  دل

از غیبت است که رنج بُتان شانه میبرد                 

ازبزم عاشقان که بهشت است دوستان

زاهد   چرا ؟ پناه  به  افسانه    میبرد                

گر شد خراب خانه دل زان ملال نیست

عاشق  همیشه  گنج  ز  ویرانه  میبرد                

 تا اختیار ما به کف آن نگار ماست

هرجا که خواست آن بُت یکدانه میبرد                 

می نوش ای حبیب که این جام می ترا

در  بیخودی   به  بستر   جانانه  میبرد               

شعر از : حبیب یوسفی                   

http://www.afghanpoem.com