به خود           

به خود از درد می پیچم تو درمانم نمی آیی

   قدم هایت بروی هر دو چشمانم نمی آیی                              

 چرا؟یک  باره غافل گشتی و کردی فراموشم

   که  حتی یک  مراتب هم به پرسانم نمی آیی                         

مرا گفتی که یک شب مست میایی ببالینم

  ولی از طرز گفتارت که   میدانم نمی آیی                             

به یاد چشم مستت گشته ام میخواره درعالم

   سراسر  غرق   در  افکار  پاشانم نمی آیی                         

شب هجراست ویاد تو وغوغای خیالت باز

به سودای  تو من دست و گریبانم نمی آیی                       

تعجب میکنم از آن وفا و این همه دوری

تو میدانی ؟که من اینگونه حیرانم نمی آیی                        

بیا آتش مزن بر خرمن اندیشه های من

بیاد  چشم  تو چون نار سوزانم نمی آیی                          

حبیب) هردم تورا خواهد بگو ای بیوفا تاکی ؟

مرا بگذاشتی تنها تو ای جانم نمی آیی                           

              شعر از: حبیب یوسفی                

http://www.afghanpoem.com