در عشق تو

در عشق  چو سردچار خویشم

 گم گشته یی روزگار   خویشم

 او دردل و من به جستجویش

محوه   دل غمگسار  خویشم

هر چند  پری رُخان  زیاد  اند

من عاشق  روی  یار  خویشم

از خلق  جهان  بریده ام  من

در  دایره  و حصار  خویشم

ناصح تو ز پند  خویش   بگذر

که  من  نه   به  اختیار  خویشم

از وصف رُخش نمیکشم دست

حیران  بخود  و  بکار   خویشم

یک  بوسه اگر دهد دهم  جان

ایستاده  به  این  قمار  خویشم

گوید   حبیب  هر چه   هستم

زان  یار  ستم  شعار  خویشم

شعر از: حبیب یوسفی

http://www.afghanpoem.com