دل شوریده       

باز در زُلف تو پیچیدم دل شوریده را

 تا در این موج خطر دریا نمایم دیده را                      

در تلاتم  های بحر چشم تو گشتم روان

که اگر حاصل کنم   دُر صدف پوشیده را                    

بوسه ها دارم طمع از آن لبان می پرست

باغبان  خواهد  که چیند  غُنچه  نا چیده را                  

صورت چون ماه را از من مپوشان ای پری  

دور  بنما  از  رُخ  خود  گیسوی  تابیده  را                   

 با  تفکر  با  تعقل   مینویسم  وصف  تو 

گرچی  لازم  نیست  گفتن  مردم  فهمیده را                    

دور شمع پروانه میگردد به شوق و اشتیاق

تا   بگوید  راز  های  صحبت  نشنیده  را                       

سیرت و صورت تورا لطف خداوند است وبس

زره  عیب  نیست آن  حُسن خدا   بخشیده را                    

از خطای دل( حبیب }هرگز مپرس در عاشقی

لحظه  آرام  بگذار  ، صید  غم رنجیده را                        

شعر از حبیب  {یوسفی

http://www.afghanpoem.com