دل

دل  خواب  بوسه ، از لب دلدار میزند

از روی و چشم و صورت و رخسار میزند               

گاه از لب و گهی ز زنخدان و گاه ز رُخ

اندر  خیال ، بوسه   به  تکرار  میزند                       

بهر  وصال  آن  گل  زیبا  رُخ  تمام

دست  طمع  به  دامن  هر  خار میزند                        

تا  یار  یک  نگاه نما ید زکُنج چشم  

دل  بر  تمام  خلق  جهان  جار  میزند                    

اندر  شب  فراق  ز  بی  مهری  نگار

 اوخویش را به هر در و دیوار میزند                   

همچون  کبوتران  که  ببینند  دانه  را

خودرا به چشم یار به ناچار میزند                        

خاموشی است پُختگی عاشقان نیک

کس لاف عشق کی سر بازار میزند                      

از تخت پادشاه چی کم دارد ای حبیب

         آنکه  قدم  به  نقش راه  یار میزند                                

شعر از: حبیب یوسفی

http://www.afghanpoem.com