عشق را نازم                 

عشق را نازم که بر من عادت دیرینه شد

میشود رسوا کسی  که همسر آیینه شد                                    

از تغافل های جانان و شب هجر وفراق

شعله ور دل همچو آتش در میان سینه شد                                

                               عاشقی هرگز  ندارد  کهنه گی  ای دوستان                              

تو مگو از ما گذشت و عمر ما پارینه شد                                

انعکاس خوب وبد درسیرت انسان بود

ای خوشا آن دل که عاری از غبار کینه شد                              

در طریق عاشقی  با رنج  باید شد رفیق

پاه مجنون ز آبله از عشق لیلی پینه شد                                 

شهد انگور است از کار و تلاش باغبان

   همت او بود تا هر خوشه در کنگینه شد                                     

دست جانان سرخ رنگ از خون عاشق گشته است 

نام بد در این میان رنگ حنا و خینه شد                                  

کیف دارد لحظه دیدار خوبان ای حبیب

طالعت گر گُل نمود و روز تو آدینه شد                                     

شعر از : حبیب یوسفی

http://www.afghanpoem.com