هلال چهره ات         

هلال چهره ات را در شب مهتاب میبینم

مرا باور نمی آید  مگر  که  خواب میبینم                 

تو چون خم می و من خود خمار باده لعلت

لبت را بر لب خود چون شراب  ناب میبینم                

تو ای حور بهشتی از کجا پیدا شدی ؟ امشب

که غیر از تو جهان را نقش روی آب میبینم              

گروگانم  گرفته  چشم  مستت   با نگاه خویش

به  زُلفت  همچو  زندانی  دل  بیتاب  میبینم                

نمیخواهم که یک لحظه ز تو من چشم بردارم

تمرکُز  بر  رُخت را   در خور  ایجاب میبینم            

نمی دانم توهستی ؟ یا من ام  غرق تخیل ها

 که  در  آغوش  خود  آن  پیکر جذاب میبینم            

چی گونه ؟یک مراتب بهر پرسان آمدی جانم

   که روشن چشم خود زان روی عالمتاب میبینم            

حبیب ات را جهان نو زلُطف خود عطا کردی

من از اشک خوشی در چشم خود سیلاب میبینم           

شعر از :حبیب  یوسفی

http://www.afghanpoem.com