همه خواب اند     

همه خوابند و آنکه بیدار است

همچو من عاشق و گرفتار است                 

دل چو شد صید دام موی کسی

گر تپد روز و شب سزاوار است                

این دو روز که عمر گویند اش

هرکی را عشق نیست بیمار است              

نیست اندر جهان جُز این نعمت

رونق  عاشقی  رُخ  یار  است                   

عیش و عشرت گذار و عشق آموز

سر  چو  باشد  کلاه  بسیار  است              

فرصت از کف منه و عاشق باش

چون  که  گفتند:عمر یکبار است                

از  حریفان   سفله   بیم   مدار 

کشش  گل  ز پوشش  خار است                 

   صبر کن پیشه ای حبیب که عشق 

معنی اش لُطف و فضل و ایثار است

شعر از : حبیب یوسفی           

http://www.afghanpoem.com