میکده

امشب اگر به میکده  نوبت بما رسد

می نوشم آنچنان که به دادم خدا رسد

خواهم که من زپای به اُفتم  کنار خُم 

تا  در عیادتم  صنم  خوش  نما  رسد

بر دوش گیرد آن مه زیبا مرا به ناز

 دو دست من به گردن آ ن  دلرُبا رسد 

 لب  بر لبم نهد که  برآیم  ز   بیخودی

 هر بوسه اش چو مُعجزه تن را دوا رسد

گاهی  بخنده  گاه  بشوخی  کشد   مرا 

شاید  که جان  به  جسم من بینوا رسد

  از  پرتوه  دوچشم  غزال  و رُخ نگار 

هر لحظه زندگی به نظر جان فزا رسد

مشغول من شود و من حیران حُسن او

تا شب رسد به صبح و سحرگاه ز راه رسد 

او آنچه  را  که  لطف  نماید   بر حبیب

 من راضی ام زمن  به جمالش دعا رسد

شعر از حبیب یوسفی

http://www.afghanpoem.com