نفسی زخود بیرون شو         

نفسی زخود بیرون شو که رسی به اوج هستی

که  طریقه  خداوند  نبود  به  بُت  پرستی                            

دل آدمی است  جای که خدا بود  در آنجا

که خدا نبخشد ات هیچ تو اگر دلی شکستی                         

به نماز و روزه تو نبود خدای محتاج

به گرسنه کمک کن به زمان تنگ دستی                            

نه خدا زکعبه آید نه ز ریش شیخ و مُلا

تو برو به کهکشان ها بزمین چرا؟ نشستی                       

پی  یاغیان  گمراه  پی  هر چلی و بی راه

تو مرو دیگر خدارا بگذر ز شرک و پستی                    

به حریم خالق خویش تو قدم بنه به اُمید

که زعرش ندا برآید که تو بنده من هستی                      

برو آدمیت آموز که شوی منور از علم

تو به رشته جهالت ز چی؟ بال خویش بستی                   

چو (حبیب)  بندگی کن به خدای جُمله مخلوق

که  اگر چنین  نمایی  ز غم  زمانه  رستی                       

 شعر از: حبیب یوسفی                 

http://www.afghanpoem.com