نمیشه باتو بودن         

نمیشه باتو بودن را کنم احساس دور از تو

مُحبت را نمیخواهم بگیرم من به زور از تو                          

ز تن  باید  کشی  بیرون  لباس  بیوفایی  را

که چون مهتاب چشمانم شود فانوس نور ازتو                         

تو هرچه رنج وغم داری بمن هدیه نما ازلُطف

مرا  آنچه  خوشی باشد تمامأ با سرور  از تو                          

دل من غرق  امواج  دو چشم  آبی یت  کشته

شدم  من ناقرار  و ناشکیبا  ناصبور  از تو                              

گُل  زیبای  رویت همچو  باغ  گُل  تماشایست

پریشانی  مرا  عادت  رُخ  مانند  حور  از تو                            

به دل شوق نیاز دیدنت خوابم ربود از چشم

منم  غرق  تمنا  آنهمه   کبر و  غرور از تو                            

تو از من در گریز ومن به دنبالت روان هردم

گناه  از من بُود چون عاشقم اما قصور از تو                            

حبیب}ات مینویسد شعر عشقت را به دیوان ها

خط و نقش و نگار از من ولیکن یک مُرور از تو                  

شعر از: حبیب {یوسفی

http://www.afghanpoem.com