صدای من                 

صدای من به  گلو  از غمت شکسته  بیا

درۀ  اُ مید من از چهارسوی بسته بیا                                

به کوچه که تو رفتی هنوز میگُذرام

به نقش هر قدمت  گَرد رأه نشسته بیا                              

دلم به آمدنت لحظه   را حساب کند

ز اشک گُل بتو چیداست دسته دسته بیا                              

تو نیستی که ببینی چی گونه بیتابم

ملول گشتۀ ام از عمر سر شکسته بیا                                 

چی سال ها که گذشت و نیامدی ای دوست

چی وقت میرسد؟آن موقع خُجسته بیا                                

بدون  تو  همه عالم  بود  بسان  قفس

 شدم  ززندگی و  رنج  دهر  خسته  بیا                              

در آن چمن که تو بودی کنون همه خار است

دیکر به شاخه  گُل  ارغوان  نرسته بیا                              

 جهان بود همه تاریک پیش چشم حبیب

که  تار  و پود وجودم  ز هم گُسسته  بیا

شعر از : حبیب یوسفی        

http://www.afghanpoem.com