شمع

شمع را محکوم سازند که کُشد پروانه را

 شعله  آتش نمیشناسد  خود و بیگانه را                             

شکوه عاشق  نباشد  خود  طریق پُختگی

                  طفل  نابالغ  نمی  یابد  مسیر   خانه را                                              

دل شود مایل  به خال کُنج لب بار نُخست

بیخبر  از  دام  باشد چون که  بیند  دانه را                         

عاشقی را پیشه کن در عشق رنگ تازه بخش 

چند  میخوانی  ؟  کتاب  قصه  و  افسانه  را                         

 ماجرای عاشقی ، بی سوختن  نا ممکن است

شعله  ور شو  تا   نمایی   خدمت   جانانه را                         

بیخودی  آموز   از  جنجال  عقل   آزاد  شو

چرخ    در غم میکشاند      مردم  فرزانه  را                       

بوسه  های آتشین عشق را تکرار کن

لب بلب هرلحظه باید خورد این پیمانه را                           

آنکه دُر عشق را از آن خود سازد {حبیب

میدهد  ترجع  نشستن  گوشه  ویرانه  را                        

  شعر از: حبیب یوسفی

http://www.afghanpoem.com