سروده ها             

سروده های مرا نظم عاشقانه ببخش

زخال کُنج لب خویش آب و دانه ببخش                    

 به  یک  نگاه  مرا جان  تازه  اعطا کُن 

ز گرمی تن  خود  عشق  را فسانه ببخش                   

      ز حُسن توچی شود کم؟ به چند بوسه زلب

بیا و بر من عاشق ازان خزانه ببخش                      

ز مردمان جهان بگذر و بیا به برم

زمانه را تو به آن مردم زمانه ببخش                      

مرا زخویش رها ساز و بیخودم گردان

تو هست وبود مرا رنگ جاودانه ببخش                    

دیگر نه طاقت و صبر است ای امید دلم

 خراب چشم تو ام یار صادقانه ، ببخش                     

تو در میان دل و دل به زُلف تو در بند

اسیر خویش  به الطاف  دلبرانه ببخش                    

اگر که شعر حبیب است بی نمک ای شوخ

به یک نگاه بر آن طرز شاعرانه ببخش                     

شعر: از حبیب یوسفی

http://www.afghanpoem.com