جانانه     

جانانه  مارا  نبود  مهر و وفا  هیچ

درعادت اونیست بجُز جوروجفا هیچ                    

بی مثل و مثال است به پاکی و لطافت

پیش لب نوشین وی است آب بقا هیچ                   

 دل  میبرد  و  جان بستاند  به  نگاهی

ترسی نبود در دلش از روز جزا هیچ                   

گفتم که مرا کُشتی و با خنده چنین گفت

انسان مگر هرگز نکند سهوه و خطا هیچ؟             

در حلقه  زلفش  دل  بیچاره  چو اُفتاد

عمریست که از این دام نگردید رها هیچ                

تا  چهره  او هست در اندیشه  و  پندار

هر گز نرود روی مهَ اش از دل ما هیچ                   

تا که بخرامد بچمن  مست و خرامان

حقا که کشد بر سر هر سروه رسا هیچ                   

چون دید حبیب بر رُخش افتاد ببالین

درد که زعشق است نگردیده دوا هیچ

شعر از: حبیب یوسفی           

http://www.afghanpoem.com