حضرت مولانا جلاالدین بلخ

حضرت پیر طریقت شهسوار بلخ وروم

                             که زیُمن حکمتش روشن زمین الی نجوم

خواجه  مولا نا  جلاا لدین  بلخی مرد حق

                          عارف  عرفان  ابر  مرد  خرد  بحرا ل علوم

این   تحییر  آفرین   این   مظهر  انسانیت

                           پرتوه  نور   کلامش   حُله  رسم  ورسوم

وحدهو گویان ُمریدانش د ر  آتش پا نهند

                            خُلق   نیکو   میکند   فولاد  را مانند موم

نکته های دلنوازش خود  کتاب  زندگیست

                       عظمتش را بین که شاهان سر نهند اندر قدوم

امپراتوری   عالم   نیست  در  لشکر  کشی

                       گرکنی  تسخیر  دلها  میشوی  شاه  عموم

هرکی سازد پیشه خود کسب علم ومعرفت

                         مرتب  والای  او گرد د بیرون از مرز وبوم

مدح   مولا نا   کند   دایم  (حبیب)   بینوا

                       تاکه  جان  دارد  بتن  در  وقت  وایام  لزوم

شعر از: حبیب یوسفی