پرتوه رویت        

تا که چشم از پرتوه  رویت  منور میشود

غنچه لب گل نماید ؛می به ساغر میشود                         

شکوه یی دارم  نرنجی  من به قربان سرت

تا بکی دور از رُخت این عمرمن سر میشود؟                   

گر شود قسمت بُت من تا ببوسم روی تو

روحم از  عطر وجود تو  مُعطر  میشود                       

سال ها  بنشسته ام در انتظار  دیدن  ات

تو نیای صبح  صادق شام و دیگر میشود                       

شیخ اگر وقت عبادت ناگهان بیند تو را

میرود هوش ازسرش پایین زمنبر میشود                      

خنده کن ای جان فدای آن لب و دندان تو

پیش  قد  تو خجل  سروه صنوبر میشود                       

 روی چون ماه تورا تشبیع اگر سازم به گُل 

پیش  زیبایی  تو از شرم  پرپر  میشود                        

از حبیب ات این قدر دوری نزیبد نازنین

از  فراقت  عاقبت   بیمار  بستر  میشود

شعر از: حبیب یوسفی                      

http://www.afghanpoem.com