رفتی      

 رفتی و کسی نیست که تا جای تو گیرد

در قلب من آن منزل و مآوای  تو گیرد                       

هرچند  تو را نیست وفا بر من عاشق 

 اما دل من یکسره سودای   تو گیرد                             

 درباغ گُل هرگاه نگرم فصل بهاران  

هر شاخه گل نقش سراپای تو گیرد                            

گر دیده من اشک چو سیلاب ببارد

بگزار بگرید که تسلي تو گیرد                              

باور نکند دل که تو رفتی  ز برم دور

در عالم  پندار  دل اسای  تو  گیرد                        

یادت نشود از سر من هیچ فراموش

تا خاطر من   رنگ  تمنای تو  گیرد                     

در کوه نظر تا بنمایم به خیالت

هر سخره آن عکس تجلی تو گیرد                          

عمریست حبیب در غم و سودای تو حیران

شاید که جواب   به   مُعمای   تو   گیرد                     

شعر از حبیب یوسفی

http://www.afghanpoem.com