رقيب من

رقيب من به من آورده است پيام ترا

گرفت جان مرا  تا  كه  بُرد  نام  ترا                     

غرور اين قدر هم خوب نيست اي مه من

كه  ديگري  به  من  آرد  چنین  سلام ترا                  

به وعده يي بفرفتي مرا و خود رفتي

  چگونه بسكُلم اي دوست  تار  خام ترا                     

هزار  سال  اگر  بگزرد عوض نشوم

به تخت  شاه  ندهم  رشته هاي دام ترا                 

همان من ام كه زنم بوسه خاک پاه تو را

به  ديده  ميكشم ، گرد  رأه غلام ترا                   

گهي بفكر رُخ و گاه به ياد زُلف تو ام

به بر گرفته سرم ذكر صبح وشام ترا                 

مرا  اگرچه نمودي خراب از غم خویش  

ز یاد کی ببرم  صحبت  و  كلام ترا                

حبیب تا که بود زنده ای بت مهرو

 نمي   برد  ز خيال ، كبك من  خرام  ترا                

شعر از :حبیب یوسفی

http://www.afghanpoem.com