شب است      

شب است و باز خیالت  مرا زخواب کشید

مرا بدرد   و غمت بُرد  و در عذاب کشید                  

به  بحر فکر  تو  چندان  ز خویشتن رفتم

که اشک دیده من ،نقش جوی آب  کشید                       

تو  را  مقایسه  دل کرد  با ستاره  و ماه

حساب حُسن تُرا خارج از حساب کشید                        

بدست  بی هنر  خویش  تا  نگاه  کردم

گرفت رسم  رُخت را  و بی نقاب کشید                        

مرا  که  هیچ  نبودم  بفکر  می  نوشی

غم  تو کار مرا تا می و شراب کشید                        

حدیث زُلف تورا  من به  شمع  تا گفتم 

چنان بسوخت که کارش به پیچ و تاب کشید                       

نه تو پیام فرستی ، نه نامه  از تو رسد

ببین  که  کار  من  از  شعر  تا  کتاب کشید                     

بیا   و  چاره  درد  مرا  نما  ای  شوخ  

حبیب تو زغمت رنج بی حساب کشید

شعر از: حبیب یوسفی                               

http://www.afghanpoem.com