شکر افزا

شکر افزای من با من در آمیز

به  قلب  دشمنانم  شعله  انگیز          

بیا  ای گُل  به باغ  دیده  من

رهایم کُن زچنگ فصل پاییز             

ندارم من تحمل در فراق ات

دلم از رنج وغم گردیده لبریز             

بگو حرف وکلام از بهر عاشق

  از آن  جام لبت  بر  ساغرم  ریز         

نمی زیبد ترا غمگین نشستن

تبسم کن بیا ا ز غصه بگریز             

بکن  نیم  نگاه  تا من بمیرم 

فدای چشم مست ات جان ناچیز             

حبیب  دارد  دعا  که شاد باشی

به  حق  مولوی  و شمس تبریز

شعر از :حبیب یوسفی  

http://www.afghanpoem.com