غمت برمن گرنگی میکند گُل

                      دلم در سینه تنگی میکند گُل

بهر  کس  مینمایم  مهربانی

                       به همرایم دورنگی میکند گُل

.......

نگار  جانم  بکش  آواز  خود را

                   بمان  یک سو عزیزم ناز خودرا

اگر  خواهی  نگردی  مسل من زار

                به  بیگانه  نگو  تو  راز   خودرا

.....

بتا  مثل  تو  من  دلبر  ندیدم

                   به  تورانتو  و  ونکور   ندیدم

بگشتم   کابل را   الی    اروپا

                  به   زیبایی   تو   دیگر  ندیدم

....

 

جهان بر کس نمی ماند همیشه

                کی میداند که فردایش چی میشه

بیا  که  گل  بگوییم  گل  بخندیم

               که هیچ کاری ازین بهتر نمیشه

......

بت   آهو   نژادم  رفت  در  دشت

         دوچشم ام ماند در را تا که بر گشت

(حبیب )  صید   نگاه   ناز   او شد

          سپرد جان و حکایت مختصر کشت

 شعر از: حبیب  یوسفی