واقف

چند ساليست كه ما خادم ميخانه شديم

واقف  از  مرتبه  مردم فرزانه شديم                  

تا  ز انسان  و ز انسانيت  آگه گشتيم

نه پي دير برفتيم  نه  به بُت خانه شديم              

عظمت پير خرد را چو به سيرت ديديم

از  حقيقت  خبر  و دور ز افسانه شديم              

هركي  هرچي كه بگفت خنده بر آن بنموديم

فارغ  از  سفسطه  جاهل  وديوانه  شديم              

خويش  ديديم  كه خود  دشمن جانم با هم

گوشه  گيري بنموديم و  بيگانه شديم                    

حرف حق تا كه زديم مُهر بغاوت خورديم   

لايق  كشتن  و زنداني و  زولانه شديم                  

تا كه جان است به ياران وعزيزان هستيم   

اي حبيب  گرچه كه آواره و بيخانه شديم

شعراز:حبیب یوسفی               

      

http://www.afghanpoem.com