چشم  دهر       

میهن دارم که چشم  دهر برآن مانده است

زین سبب ویرانه همچون بیابان مانده است                        

ملت اش آواره گردیدند در دور جهان

هرکی را دیدم به هرسوتیت و پاشان مانده است                 

آن  بت بودای  ما ، که  بود  میراث  کهن

داغ ها بر پیکرش از سنگ طفلان مانده است                  

کفر را با ما  نباشد  هیچگاه  این  دشمنی

این مصیبت را که دیدی از مُسلمان مانده است                

آنکه دارد عقل و دانش  مُهر دارد بر زبان

سرنوشت ما بدست غول و نادان مانده است                    

آنچه را که داشتیم بردند بیرون از دیار

یک دو سه دانه منار در بین میدان مانده است               

چاهلان افتاده اند در جان و ناموس وطن

همچو گوسفند که در چنگال  گرگان مانده است             

جز دعا دیگر چی داری  بهر ایشان ای حبیب

مردم را که به غم دست و گریبان مانده است

شعر از : حبیب یوسفی