در میخانه

تا محتسب آمد در میخانه فرو  ریخت

جام می عیش همه در آب وضو ریخت                 

از روی ریا بس که به تزویر  سخن گفت

آتش  به دل مردم هوشیار و نیکو ریخت                 

گفتند بیرون شو که در این خانه دویی  نیست

آنقدر شد آشفته که رنگ از رُخ او ریخت                 

شلاق بکف ریش به رُخ چهره پُرآشوب

از وحشت او  هر طرفی جام و سبو ریخت             

گفتیم خدای من و تو هردو  بوُد  یک

او هست که در قالب آدم من و تو ریخت                 

تو  نه  زخدا  آمده یی ؛ نه تو رسولی

فریاد بر آورد و عرق از سر و رو ریخت           

می نوشی ما عادت مردان خدا جو ست

هرکس نتوان آتش سوزان به گُلو ریخت              

گفتا به حبیب که تو زدین دور شدی وای

این گفته پوچ است که از مغز کدو ریخت

شعر از: حبیب یوسفی