دایه       

ای خدا اصلاح بساز این کشور همسایه را

طفل چون گشته کلان کی میشناسد دایه را                    

تحت  نام  دین  و مزهب  مینماید  افتزاء

برق  ما  تا  میرسد  او  می رباید پایه را                  

سال ها  شد خُمس  میگیرد  زحُکام  عرب

پول مُفت مغرور سازد آدم بی مایه را                      

او به ویرانی ما کوشد ولی غافل ازآن

که درخت هرگا به اُفتد زیر گیرد سایه را                 

زاده یی دامان انگلیس گشته پیر و پیشوا

از دل خود میکشد صد ها حدیث و آیه را                   

آتش ما شعله ور شد تا گرفت دامان آن

سود  ناحق ، میخورد  آخر سر سرمایه را                

از چتل ستان شدیم ما دستخوش رنج وعزاب

پیش کی سازیم بیان این شکوه و گلایه را                

ای حبیب راه خداوند راست میباشد بدان

ما  نباید  طی  کنیم  راه  کج  و  بیرایه را

شعر از : حبیب یوسفی