دوستی

دشمنی  تا بسته زنجیری به پاه ی دوستی

کس  نمی ماند قدم  اکنون  براه ی دوستی                   

بس که نیرنگ و فریب است زیب افکار کسان

سخت بیرنگ است در عالم، حنا ی دوستی                

کور خود بینای مردم بودن از فهم کم است

از  حسادت  گشته  ویرانه  بناه ی دوستی                  

کیست تا در قول خود ثابت قدم باشد همیش

تا که گیرد  او  خبر  از  انتهای  دوستی                   

گشته تاریکی چوحاکم بر بساط روشنی

قدر یک  ارزن  بود  اکنون بها ی دوستی                  

حرف حق هم گربکویی میخوری سیلی به رُخ

بُخل  و  کینه  آمده  اکنون  بجای دوستی                 

خویش و بیگانه تمامإ میزنند برجان هم

تنگ گردیده بسر اکنون کلاه ی دوستی               

زیب انسان بودن ما دوستی باشد حبیب

سال ها شد جان خود کردیم فدای  دوستی

شعر از:حبیب یوسفی