آتش نفاق                       

آواره گان  بیایید  در  مُلک  ومیهن خویش

از  نو بنا  بسازیم  این  کهنه  مسکن خویش                                

از قصر دیگران   به   این  خانه خرابه

بهتر  ز پادشاهیست  بودن  به  مدفن خویش                                 

نفروش  خانه خویش  هر چند  خرند  به دالر

چون ازکف ات بیرون شُد گیری تویخن خویش                                  

ما  و  تو ییم  برادر  از  کین  و  کینه   بگذر

باز  آ  که  باز  گردیم  در کوه  وبرزن خویش                                  

تا  کی  تُرا  بدوشد   دشمن  چو  گاو  شیری

رحمی  نما  بجسم  و بازو   و بر  تن  خویش                                 

در   هر  کُجا  که باشی  آواره  ات   بنامند

از   آتش  نفاق  ات  سوزی  تو  دامن خویش                                   

بگذر  زجنگ  و دعوا  ای  هموطن  بخود آ

تو چا  نکن  بدستت  از  بهر  مُردن   خویش                                    

کوید  {حبیب}ای دوست برگرد به مُلک آبأ

ما و تو میشویم یک بر ضد دشمن خویش                                       

شعر از:  حبیب یوسفی