ُمقدم

نه  شعیه  باش  ونه ُسنی نخست آدم باش

                 براه   و رسم نیاکان  خویش محکم  باش

بنام دین تو مکن دشمنی به همنوع خویش

                 بزخم  کهنه  انسان   خسته  مرحم  باش

نه پا بکش زگلیم ات نه عزر خواهی کن

                 نه سرکشی  بنما  و نه هم تو سرخم باش

تجاوز  هرکی  کند  گردنش  فرو بشکن

                  برای  جنگ  وطن  از  همه مُقدم  باش

زمانه  را  تو مپندار دایم است  یکسان

                 بفکر  چاره  این  رنج  ودردپی هم باش

زیاوه  گویی  هر  خیره  سر مباش ملول

                  کلید   حل   مُعمای   چرخ   مبهم   باش

کنون که نیست جهان بر مُراد غصه مخور

               عدو   بروز  بد  اُفتد  بخیر،  بی غم  باش

نفس  چو میکشی شکر خدا نما تو(حبیب)

                  قدر شناس به  این  عمر هیچ ویکدم باش

شعر از : حبیب یوسفی