تسبيح

همچو تسبيح يكي بوديم و ما كنده شديم

دانه  دانه  به هر گوشه  پراكنده   شديم                    

وحشت را كه به  ما از  سر  كين  آوردند

بار ها مُرديم و باز از سر نو زنده شديم                     

آن يكي رفت به شرق و ديگري جانب غرب

از  نفاق  من و تو  بود  كه  بازنده شديم                   

تا  كه  همسايه  ز  جهل  من  تو  شد واقف

اين  چنان  دست  خوش رنج فزاينده شديم                  

گاه  بي  ريش   و گهي  ريش بما حاكم شد

ما به هر ساز برقصيديم و رقصنده شديم                   

حيف كه بازيچه هر احمق و نادان گشتيم

همچو حيوان به هم افتاديم و درنده شديم                    

نام  بد   نزد  همه    مردم  عالم  گشتيم

از عملكرد  بد  خويش  چي شرمنده شديم                  

بس كه رنج از خود و بيگانه كشيديم (حبيب

باور  ما به كسي  نيست  ؛ كه  ترسنده شديم

شعر از: حبیب یوسفی