زلزله

آه  افغان  است که  مُلک  غیر بخاک اندر شُده

ناله  طفل  است  که  طوفان گشته  و اژدرشُده                            

این همان  دروازه  های  خانه  های کابل است

که  ببینی  هر  طرف اُفتاده  سر  بر  سر شُده                               

این  نهیب  راکت  اندر کوچه  هایه شهر ماست

که زمین  در لرزه  گشته .گوش دشمن کر شُده                              

این همان خشت است که اوازمُلک مادزدیده بود

که  فرو  پاشیده  هرسو  بر سرش  خنجر  شُده                               

این دوای شرکت هوخست است که اوسرقت نمود

که   کنون   اولاد   او   بهر  دوا  بستر   شُده                                

این   دعا   وگریه  های   مادران   کابلیست

که   اجابت   گشته   و چشم عدویش  ترشُده                                   

این درخت وتاک های سوخته کوهدامن است

که  در و بام عدو پُر خاک  و خاکستر  شُده                                    

این غم ودرد {حبیب}است که از لبش آمد بیرون

تا  که   اهریمن  بداند که  چی  بر ما سر  شُده

شعر از : حبیب یوسفی