چنگ ورباب       

چون چشم باز  نمودیم  آن زمانه  نبود

نوای  چنگ  و رباب ، نی و چغانه نبود                          

نبود شادی و عیش وسرور وبزم خوشی

دیگر هیاهو و آن  بزم  شاعرانه   نبود                           

ز مردمان  خرابات   تا  نشان  جُستیم

چنان نتیجه گرفتیم که  جُز فسانه  نبود                           

زدست  مردم  جاهل  شدیم  خانه بدوش

به  اتکا  به  کلام  که  آب و دانه  نبود                            

بهر  در، که زدیم  در، کسی جواب نداد

بغیر یأس و مُصیبت  درون  خانه  نبود                           

به  شاخه  که  در ان  عندلیب  بود مقیم

درخت  سوخته  را  جا به  آشیانه نبود                            

زبس  که  رنگ  و ریا بود هر طرف پیدا

کلام  دوست  دیگر صاف  وصادقانه  نبود                        

حبیب)   رانبوًد  شکوه  هیچ  از  ایام)

که  هیچ  رنج  و غم دهر  جاودانه نبود