داغ

آواراه ایم   و   کس  ننماید  سراغ  ما

                             ما ییم   و  غربت  و جگر  داغ داغ ما

بی رنگ و بوی هست گُل و گلشن وبهار

                                بوی  وطن  اگر  نوزد  در  دماغ  ما

تاریک وتار گشته به غربت سرای عمر

                            روشن  نکرد  طالع  محزون  چراغ  ما

لب بسته ایم و رفته ایم از خویش بی گمان

                           گل  های   خنده  هیچ   نروید  بباغ  ما

راه  آمید  گم شده  در  دشت  یاس  و غم

                           پیک  خوشی  نمیرسد   اندر   بلاغ   ما

تا جهل در فضای وطن هست پا بجای

                               کی می  نهد قدم به  راه  علم  الاغ ما

در  سینه  هاست  رنگ  سیایی انتقام

                                 کینه  نگشت  لحظه  از  دل  فراغ  ما 

ایا شود  (حبیب)  که  بار دیگر بهم؟

                           جام  خوشی  صلح  شود  در  ایاغ  ما