غزل

د حسن ملنګان يو د جانان كوڅې ته ځو
د خپلې وركې مينې د ارمان كوڅې ته ځو

شايد چې په كې بيا مومو كعبه د خپل مراد
جنونه ستا د رحم د ګريوان كوڅې ته ځو

د مينې خراباته ستا په سر كوو سوګند
درځو پر هغې لورې د ايمان كوڅې ته ځو

د مصر زليخا دې ناز د مصر په كوڅو كړي
د مينې لېوني موږ د كنعنان كوڅې ته ځو

ورېږي مو پر سر كه د تېرو تورو باران
اى عشقه ستا د عهد و د پيمان كوڅې ته ځو

د تورو تورو شپو د كږو لارو او كوڅو نه 
د لمر غوندې راوځو د اسمان كوڅې ته ځو

د میخانی بلی

راشــی، چې ډکې پيمانې واخلو
بــلا پــــه ســر د ميخانې واخلو

 شــوبه جرګه د ميکدې په نغري 
غـــچ بـــه لـه تېرې زمانې واخلو

ســاقي راواړوه د سترګو کاسې 
چې يو څه کيف د يارانې واخلو

لږ مو د زړه په رباب ګوتې کيږدی 
چې خوند د عشق له ترانې واخلو

که نور د شمعې د رڼا پسې ځي
موږ به ايرې د پروانې واخلو

 د عشق جامونه

راشه چه واړوو په سر نوی جامونه د عشق
نن راته ښکاری عجیبه غوندی رنګونه د عشق

ورته به واچوی زاهد له مستی ډک لاسونه
بیا په سر شوی دی په بل رنګ سرودونه دعشق

لاس دی زما په لاس کی راکړه چی دی ورسوم
ماته څرګند دي هسکي ټيټي منزلونه د عشق

نن يي له ډیره افتخاره سر اوچت وينمه
چا چي په سر باندي اخستي تومتونه د عشق

دمينی اور دي مدام بل وي په ګوګل ګي زما
که مي منظور دچا په در شي دا سوالونه د عشق

یو کیدو

زما خوښــــيږي  د پــــښتو خــــبـــرې 
د مــــرکـــو او د جـــرګــوخــــــبــــــــرې

مــــيراث زمـــــوږه د پلــــــــرو نــــيکونو 
راپــــــاتې شــــــوی له وخـــتـوخــــبرې

روغـــې زموږه په جـــــرګــــو شــوی دی
دی دا زموږ د لرغـــونـــــــو خـــــبــــــرې

شو به د مينې په کلــــــه کې جـرګـــــه 
نـــــــــه اورو نـــوری د پــــردو خــــــبــرې

په يو څادر کښينو د ورورنو غــونــدی
او کــــــــړو په خوند د يو کــيدو خـــــبرې

پښتو مې نه ده ورکه پښتانه لاپه کې شته دى
درانده به نه شي سپکه چې درانده لاپه کې شته دى

د دیدن خیرات

نن دې سترګو کې د کوم شراب مستي ده
چې راغلې مې په زړه هســې سستي ده

ستا ترخې سپورې زما خوږې د نـــــــــــورو 
ياره! دا څه محبت څنګه دوســــــــــــتي ده

ساقي ستا د منت بار په ولونــــــــــــه وړم
دا باده زما په لاس کــــــــې ((الستي)) ده

پيدا شوی له ازله يم سرلــــــــــــــــــوړی
د غماز غوندې مې کله زده پســــتي ده

دديدن خيرات ژرژر ويشه په خـــــــــــــوارو
د خير کار کې په کار هرکله چســـــتي ده

مبارک دې د ښکلا هستي تل اوســــــــه
راپه برخه تل مدام ماته نيسـتــــــــــي ده

ای د حسن زبردسته رحم بويـــــــــــــــه 
د حافظ خواري د عمر زيردستـــــــــي د

ټپو کې دزلمو او د ترانو په زير او بم کې
حجرې ډيرې تودې دي ميلمانه لاپه کې شته دى

غوړيږي مې خزان کې چې د زړه د بن گلونه
دمينې ارمانونه مې ستا نه لا په کې شته دى

چې نه شم غړولى سمې سترگې درته گلي
تراوسه دې کاږه واږه باڼه لاپه کې شته دى

رسيږي به منزل ته تالا شوى قافلې
گينگړې خو دمجنون د کاروانه لا په کې شته دى

تازه به مې په اوښکو دا تا لا ترغى چمن کړم
اغيزې د سپرلي د بارانه لا په کې شته دى

راځى که تماشې ته مې دزړه د لاله زار
داغونه ډير د چا د بيلتانه لا په کې شته دى

د عشق دروغى جوړې گډ حلال لوگي يې خيجي
کباب پټۍ دا نې د لړ ما نه لا په کې شته دى

غزل

بيا د ليلا د لاس بنګړي په شرنګېدو ښكاري
په شونډو سرو يې سور پېزوان په ګډېدو ښكاري

بيا د ليلا زلفې په مخ باندې سمسورې شوې
خمارې سترګې يې په كومو رنجو تورې شوې

د ښايستوكې خورې نخرې يې نورې شوې
د جهان سترګې ورته ستړې په ليدو ښكاري

بيا د كږو بڼو په غشو د دوى ښكار كوي
وروځې لېندې په مئينانو دغه كار كوي

په بلۍ جګه شوه دا چارې هرسهار كوي
سينو كې زړونه ورته تل په رپېدو ښكاري

بيا د ګودر په لورې ځي ځان يې سينګار كه نه
د سويليو جوړ په ځان پسې كتار كه نه

د ګودر سر يې د ښكلا لنډۍ بازار كه نه
په تور اوربل يې خوږ نسيم په لګېدو ښكاري

بيا يې د خياله د سرو ټيك سور په اوربل كه نه
د مئين زړه يې بيا په سرو لمبو جلبل كه نه

په سپينه غاړه يې هيكل ورسره مل كه نه
حافظ بل يې دا ښايست په غوړېدو ښكاري

دریا څرک

څـــــــــرک د رڼا ته انتظار کــــــــــــــــــاږم 
توره تيارو کــــــې د ژوند لار کــــــــــاږم
 
چې مې يو ګل نشته د ژوند په بڼ کې 
منـــــت بـــــــــه څلـــــــــه د بهار کــــــــــاږم
 
هيڅــــــوک په غم راسره نه شو شريک 
په يوه ســـــــر دغـــــــــــــه ناتار کــــــــاږم
 
وران کړي څو ځله باران د اوښکـــــــــو 
چې په کاغذ دغــــــــــــه اشعار کــــــاږم
 
چې مې تر څو قلم په ګـــــــوتو کې وي 
نوم د جانان به پرې بار بـــــــــــــار کاږم
 
حـــــــافـــظ" ګلونه ټولــــــــــــووم د شعر 
غـــــــــــــــاړې ته ســـــتا د ګلو هار کاږم

غزل


شپه څومره لويه شوه اوږده شوه سبا هېڅ نه راځي
تيارې خورې په شا او خوا دي رڼا هېڅ نه راځي

د مجنون سترګې ورته فرش دي د راتلو په لاره
چې يو د ناز قدم پرې کيږدي ليلا هېڅ نه راځي

د خوشحالۍ نښې زما په مخکې سد لټوي
په سپېرو شونډو مې پېره د خندا نه راځي

څنګه به روغ شي دا زما ناسور وهلی زړګی 
دردونه وار په وار راځي خو دوا هېڅ نه راځي

لېونۍ نه يم، چې يې خيال د بيا راتلو کومه
اوښکه چې لاړه شي له سترګو نه بيا هېڅ نه راځي

که هر څه اورې، ښوروه سر ورته مه يې منه
دلته د دروغو کلي جوړ دي رښتيا هېڅ نه راځي

سیلاب ته

سېلابه ! ته چې تللې خبر کړی به دې وای 
ملګری د دې اوږود سفر کړی به دې وای 
حافظ به بې له تا نه چاته توی کړي د زړه وينې 
ملګرو کې مې نشته دی مثال د ستا د مينې 
که بار به وو زما په زړه د غره قدر غمونه 
چې ډېر به شول په ما باندې په ژوند کې کړاوونه 
چې دربه غلم تاته تا به واخستل لمانه 
په ډکه خوله خندا به دې خوشاله کړم بېشانه 
وو تود به تل مدام ستا په وجود د شعر بزم 
درېدلی څومره کلک وې د پښتو په کړي عزم 
اوس واورم د چا شعر چاته ووايم خپل شعر 
تم شوی چې له کوم وخته د ستا د حيات مهر 
ای وروره ستا د وينو شهادت ته مې سلام دی 
دوستۍ کې ستا ريښتيني صداقت ته مې سلام دی 
مزار دې راته ندی معلوم ګرانه چاره څه ده 
د روح نه دې مدد غواړم راښايه لاره څه ده 
سر شوی يم د ژوند په نا هموارو ګړنګونو 
ځپلی دومره ډېر يمه د هجر نا تارونو 
کړم فکر چې به نن او يا سبا ته ليونی شم 
هو څيرې به ګرېوان کړم د مالت به خندنی شم 
راځه درنه قربان شم په خېر راشه لېونتوبه 
توده به تاسره کړم هم د مينې ګرمه لوبه 
غمونه د سېلاب به درته هر يو په حساب کړم 
هو جوړ به د سېلاب په غم د شعر بل کتاب کړم 
د اشا او خوا چې ګرځي دغه واړه ليوني دي 
راغلي دغه ښار ته ببر سري ليوني دي 
سېلابه ! کاشکې ډوب وای زه هم ستا مستو څپو کې 
ملګری چې وای ستا سره د ژوند وروستو شېبو کې 
قسم خورمه د ستا په نازک شعر زه سېلابه 
چې ستا د مرګ خبر کړمه په زړه باندې خرابه 
حافظ دې چا ته پرېښود چې ته لاړې له جهانه 
قسم دی چې بې تا يمه په خپل ژوند ډېر ستومانه

د کابل ګلونه

د اور په سرو لمبو سوزېږي د کابل ګـــــــــــــــــــلونه 
د پسرلي په وخت رژېږي د کابل ګلــــــــــــــــــــــــــونه

راغله بې وخته پرې سيلۍ د څه نا ترسه خــــــــــزان
داسې چې مړاوي مړاوي کېږي د کابل ګلـــــــــــــونه

بلبله خواره ته په څه ځوړند وزری ښــــــــــــــــکارې 
د چا اوربل ته نه رسېږي د کابـــــــــل ګــــــــــــــــلونه

د وينو رنګ د وينو بوې به په کــــــــې خود پروت وي
چې په سرو وينو راټوکېږي د کابــــــــــــل ګلــــــــــونه

دا د مالي له لاسه شوي ناپرسانه ښـــــــــــــــــــاره
نن چې وړيا تا کې خرڅېږي د کابــــــــــــل ګلــــــونه

څوک څه خبر دي په دې وخت زما د زړه لــــــــه اوره
چې ورته ګورم تالا کیږي د کابــــــــــــل ګلـــــــــــونه

دا خو ډيوې څه په مزار د شهيدانــــــــــو نـــــــــــــــه دي
د زړه د اور په تاو بلیږي د کابـــــــــــل ګلـــــــــــــــــــونه

را ورېدلي پرې د چا د ماتم اوښـــــــــکې نــــــــــه دي 
په خپلو اوښکو کې لمبېږي د کابــــــــــل ګلـــــــــــونه

ماته زما د زړه ټوټه ده هـــــــــــــــــره پاڼــــــــــه د ګل 
تاته به څه رنګه ښکارېږي د کابــــــــــــــــــل ګلـــــــونه

چې پټوي په مړاوو پاڼو کې خپل زېړ مخـــــــــــــــونه
دا خو په ځان پورې شرمیږي د کابل ګلـــــــــــــــــونه

ماته صفت څله کوې ته د جهان د ګلـــــــــــــــــــــــــــو 
خدايږو چې ډير ډېر مې يادېږي د کابل ګلــــــــــــــــونه

هغه زما د مينتوب د يـــــــــــــــــــــــــــــــارانې ريباران
کله زما ځنې هېريږي د کابل ګلـــــــــــــــــــــــــــــــــونه

حافظ)) به نه وي که بيا راشي پسرلــــــــــی د ژوندون))
بويه چې بيا پرې وغوړېږي د کابل ګــــــــــــــــــــــــلونه

د حسن ګلان


مونږه د شعر له کوره ځو خو غزل ځان سره وړو 
بلې ډيوې د پتنګانو اجل ځان سره وړو
 
څه مو چې کړي په دنيا کې هغه دلته پرېږدو 
ښه وي که بد وي دا ناچيزه عمل ځان سره وړو
 
 چې هلته هم پرې نغری تود محبت پاتې شي 
مونږ به د مينې د لمبو خپرول ځان سره وړو
 
پرې لنډوو به د سپېرو دښتو اوږدې مزلې 
بس خو همدغه به توښه د منزل ځان سره وړو
 
چې پرې ښېرازه او تازه وي ستا د حُسن ګلان 
د تړمو اوښکو د باران ورول ځان سره وړو
 


اور دشپه

شپه څومره لويه شوه اوږده شوه سبا هېڅ نه راځي
تيارې خورې په شا او خوا دي رڼا هېڅ نه راځي

د مجنون سترګې ورته فرش دي د راتلو په لاره
چې يو د ناز قدم پرې کيږدي ليلا هېڅ نه راځي

د خوشحالۍ نښې زما په مخکې سد لټوي
په سپېرو شونډو مې پېره د خندا نه راځي

څنګه به روغ شي دا زما ناسور وهلی زړګی 
دردونه وار په وار راځي خو دوا هېڅ نه راځي

لېونۍ نه يم، چې يې خيال د بيا راتلو کومه
اوښکه چې لاړه شي له سترګو نه بيا هېڅ نه راځي

که هر څه اورې، ښوروه سر ورته مه يې منه
دلته د دروغو کلي جوړ دي رښتيا هېڅ نه راځي