Afgha Poems
لراو بر یو افغان

 

پشتو لندی

  ( با ترجمه  فارسی آن) 

زره مي هغه وه چي تا يور
گلاب خو نه دي چي به بيا سيري گلونه

دل همان بود که تو با خود بردي
اين نه گلبني ست که از نو گل بشکفد

 

زلفي يي بيا به مخ خپري کري
لکه سپوژمي په وريز کي دوبه دوبه زينه

زلف را برخسار پريشان کرد
همچو ماهيست که زير پرده ابرآسمان پيماست

 

زما او ستا چي پري وعده وه

په هغه زاي کي بيگا اور و لگيدنه

آنجا که من و تو وعده ديدار داشتيم

در آنجا دوش آتش برافروختند

 

زما او ستا مينه دروغ وه
چي ته په گور يي زه په کور گوزران کومه

باري من و تو دروغي بيش نبود

تو به گور خوابیده اي من به خانه مانده ام

 

ما مارکوندي کرلي نه دي
جانان زمونژ کوشي ته ولي نه رازينه

من که خار نگاشته ام

چرا يار به کوي من گذر نمي کند

 

زان يي زر و جامو کي جور کر

لکه په وران کلي کي باغ د گلو وينه

خود را به جامه ژوليده آراست

همچو گلزاريست ميان دهکده اي ويران شده

 

ناز په بي نيازو خلکو مه وره

قدم زما په لبمو ژده چي ناز دي ورمه

ناز برمردم بي نياز مکن
قدم بر ديده من گذار که منت ناز بردارم

 

باده په باد مي سلام وايه

په هغه باد چي د جانان په لوري زينه

اي باد سلام مرا به  رسان
به آن بادي که به سوي يار مي وزد

 

بيلتون په لوره غوندي ناست دي

قلم په لاس دي دوه مين جدا گوينه

هجران بر فراز تپه بلندي نشسته

قلمي در دست، عاشقان را ازهم جدا مي کند

 

گل مي په لاس کي مراوي کيژي
پردي وطن دي زه يي چا ته ونيسمه

گل در دستم پژمرده مي شود

در وطن بيگانه به چه کسي اهدايش کنم

 

نامردي يو وار خولگي راکره

مام به نه وي ستا زواني زما خواستونه

بگذار يک بار لبت را بيوسم
نه جواني تو، نه خواست هاي من جاويدان خواهند بود

 

پاس په آسمان کي ستوري زه واي

نجلي و بده واي ما يي و کراي ديدنونه

اي کاش ستاره اي بودم برآسمان
تا دختر خوابيده را از دور تماشا مي کردم

 

پتنگ په خاص چراغ مين دي

شايسته خو لمر دي زان پري نه لمبه کوبنه

پروانه خود عاشق چراغ  است

ورنه خورشيد زيباتراست و او به وي پرخويش را نمي سوزد

 

پتنگ له ما نه زده کره و کره
زکه خپاره سانگونه شمعي ته ورزينه

پروانه از من آموخت
که با بال گسترده به سوي شمع مي تازد

 

ببگا مي مر يه خوب ليدلي

سبا مي سروشندو پتري نيولي وونه

شبي مرگ ترا بخواب ديدم

بفردا لبهايم خشکيده بود

 

بيلتانه غرونه په ژرا کرل

زکه د زمکي په مخ د کي ولي زينه

جدايي کوه ها را به گريه آورد

از آنجاست جوي هائي که ببريز بر زمين جاريست

 

د زرگي حال ويلاي نه شم

لکه خولپوتي تنور بلي لمبي خورمه

حال دل را بازگو نتوانم کرد
بسان تنور سر پوشيده شعله همي خورم

 

دنيمو شپو سندري خوند کا
سوک به مين وي سوک به ورک له ملکه وينه

سرودهاي نيم شبان دلاويز است
يکي ازدرد عشق مي نالد و آن ديگري به يادوطن

 

په لويو غرو د خداي نظر دي

په سر يي واوري اوروي لمن گلونه

خدا نظر لطفي برکوه هاي بلندانداخته
که بر فرازشان برفباران است و بپاي شان گل مي شکفد

 

پسرلي راغي وني شني شوي
زما ناشاد زرگوتي واوري اوروينه

بهار آمد در ختان همه سبز شدند

اين دل ناشاد من است که تاهنوز برف مي بارد

 

په اوسبلو مي آسمان شين ک
ر
زکه مي بند کرل په حمل کي بارانونه

به آه خود ابرآسمان را روفتم

درماه  حمل بارندگي را بند کردم

 

به جنازه مي تلوار و کري
ناوخته کيژي د اشنا ديدن ته زمه

به جنازه من عجله کنيد
معطلم نکنيد به ديدن يار مي روم

 

په زره مي ليک د اشنا نوم دي
د اوبو غرپ کولاي نه شم وران به شينه

نام يار بردلم نوشته است
نمي توانم آب بنوشم مبادا نوشته را ويران کند

 

په زلفو ورورو ژمنز را کاژه
هلته زما د زرگي کور دي وران به شينه

زلف را آهسته آهسته شانه کن

آنجا خانه دل من است مبادا خرابش کني

 

يار مي هندو زه مسلمانه
د يار د پاره در مسال جاروکومه

يارم هندوست من مسلمانم

 بخاطر يارخاکروب بتکده جارومیکنم

 

چي جانان مري ما يي کفن کري
چي په بوه لحد کي دواره خاوري شونه

اگر جانان مي ميرد من کفنش شوم

تا هردو در يک لحد خاک شويم

 

د تورياليو خويندي ژاري

د سپو موزيانو خويندي سترگي توروينه

خواهران قهرمانان مي گريند

خواهران ترسو و سگ منش به چشم خويش سرمه مي کنند

 

تلي د پشو مي شوي تناکي
اوس سري منگولي لگوم يار ته ورزمه

کف پايم را آبله پوشيد

به دست سرخ حنا شده به سوي يار مي خزم

 

چي کله زي کله دريژي
يا دي خه ورک دي يا دي زه ليدلي يمه

گاهي مي روي و گاهي باز مي ايستي
چيزي گم کرده اي يا مرا ديده اي؟

 

په لاره زم توله شرنگيژم

ستا د تومت زنحير په غاره گرزومه

هنگام رفتن ازبدنم صداي زنگ مي آيد 
تهمت عاشقي همچو زنجير برگردنم آويخته است

 

ببلتونه غبرگ بچي دي مره شه

چي ته په غم شي گوندي زه دي هيره شمه

اي جدايي دوفرزندت يکجا بميرند

تا تو به غم شوي مگرمرا فراموش کني

 

خوله مي د خولي د پاسه کيژده

ژبه مي پريژده چي گيلي در ته کرمه

لبت را برلب من بگذار

زبانم را رها کن گله هاي گفتني دارم

 

د پسرلي غم شادي يو دي

گل به خندا دي آسمان اوشکي تويوينه

شادي و غم بهار به هم آميخته اند

گل مي خندد و آسمان اشک ريزاست

 

خلک اختر ته کالي مينزي
زما جامي د يار په بوي نه يي مينزمه

مردم براي عيد جامه هاي خويش را مي شويند

جامه من بوي يار دارد نمي شويم

 

خلک دي وايي تو متونه
زه د جانان په غيژ کي چا ليدلي يمه

بگذار مردم تهمت بگويند

مرا چه کسي درآغوش يار ديده؟

 

په زيارتو دي وه خاونده
يا يي زما کري يا يي خاوري کري چي زمه

الهي به پاس دوستانت
يا او را به من رسان يا به خاکش کن که بي غم شوم

 

په غم کي تا نه کمه نه يم

کم عقله نه يم چي به کلي خبرومه

غم من کمتر ازغم تو نيست

نه آنقدر بي دانشم که رسواي عالم ات کنم

 

په صبر صبر پوره نه شوه

سبا مي نيت دي بي صبري ته ملا ترمه

هرچند صبر کردم کارم به جايي نرسيد
فردا قصد دارم که بي صبري کنم

 

په قسمت شکلي به نور نه شي
که وچي وني زرغوني په اوشکو کرمه

آن چه از ازل درنصيبم نوشته اند دلگيرنخواهم شد

هرچند با اشک خويش درخت هاي خشکيده را از نو سبز کنم

 

ترما د زمکي تالي شي دي

چي باندي شوري د جانان سپين قد مونه

زمين از من خوش نصيب تر است

که يارم قدم به رويش مي گذارد

 

د يار ديدن يي په ما کم کر

زه د بنو له رپيدو مرور يمه

نشد که يارم را سير ببينم
از برهم زدن مژگان خويش گله دارم

 

يو واري بيا په دي لار راشه

په پخوانو پلونو دي پربوتل گردونه

باري از نو به کوي ما گذر کن
بر نقش پارين قدم هايت خاک مي بينم

 

راشه زما په خوا کي کينه

سانگه يوه يم رنگ به رنگ سپرم گلونه

بيا به پهلوي من بنشين

منم آن تک گلبني که گل هاي رنگارنگ داره

 



Hit Counter

eXTReMe Tracker

ددې پاڼې د محتوياتو د مکررچاپ حقوق په بشپړه توګه خوندي دي، دهر قسم نشر او کاپي کولو څخه دې ډډه وشي !
2011