تور مخی

سیاست  چی    پیدا  سو  زُما  وطن   کربلا سو

                                      غلیمان  چی  شکاره  سو  زُما  چمن  بیت  الخلا سو

که  اسلام  خلک  وژل  دی  چنگیزخان  یوه اتل دی

                                    د ظالم  په  راکتونو  زمونږ  مړه یی  په  نڅا سو

نه وطن دی نه می کوردی نه می مور نه می وروردی

                                  یو زه  نه یم  چی  شوم  داسی  دغه ظُلم په هر چا سو

یو  ولاره  بٍل  راغی  مُصیبت  غُندی  په    خلکو

                                       ښځی  کونډی  ماشومانو په پردو  با ندی   سودا  سو

                    هیواد  والو  مونژ  افغان  یو ؛ یو دبل  لکه  ځان یو 

                                  غلیم نشی چی مونږ بل کړی دا تور مخی اوس افشا سو

                    یو    نوکر    د  ایران  ٌ وُ   دغه   بل   د پنجابی  دی  

                                      په چا مونژ به اعتماد کړو  دا اسلام وُ که اوس داسو

مها جر  په  {ونکوور}   یم  آواره  خاوری  په سر یم

                                    د کاپر  زره  ته  گوره زه چی  ولیدم  په   ژړا    سو

زه  {حبیب}  یوه  افغان یم  بل مُلکو کی سرگردان یم

                                ژوند می  تیر  شو  په غمونو  زما تورتم به  نه  رُنا سو