آمدنت

میبری جان مرا یار به یک آمدنت

از چنین آمدنت بهتر همان نا آ مدنت          

حرف نا گفته مرا واله و مفتون  کردی

وای از آن لحظه که برگوش من آید سخنت         

نمک چشم تو بر زخم دل ام  گشت شفا

شدم حیران بتو و طرز نمک پاشتنت           

لب تو برگ گل و همچو صدف دندانت

بوی سنبل  به مشام است ز عطر بدنت           

گر بدشنام  مرا  یاد  نمایی  شب   وصل

آنقدر لُطف نمایی که شکر در دهنت              

روز و شب من زحسادت بخودم می پیچم

که چرا ؟ گل  بنشسته  به سر  پیرهنت            

چی شود گر که تو از لطف زحالم پرسی

زین عمل کم نشود مرتبه و شان شنت          

تو خرامان بگزشتی ومن از پا ماندم

من فدای قد و بالای چو سروه چمنت              

عمر ها شد ز حبیب ای بُت من بیخبری

وای از جور تو و شیوه غافل شدنت       

شعر از : حبیب یوسفی